یک نگاه

                 یک آه

 مرا به نگاه غمگینانه تو

                    چه نیازیست 

                          در اوج هفت فلاک دوار

وتفتیدم

      آنگاه که خورشید را

                           بهانه واکراه نبود

مرا به نگاه غمگینانه تو

                     چه نیازیست

به شرافت انسانی

            خویشتن خویش را

                         به بازی احمقانه ای

به پندارمگیر

          انسداد شاهراه ها

                             فاجعه نیست

تکرار حادثه بودن است

                    در  دشواری زمان

مرا به نگاه غمگینانه تو 

                          چه نیازیست 

ایثار می طلبد

               این عشق

                     در قربانگاه باور

نه تردید

        شبهه های شبانه

                            این غم

                               بی دلیل تر از

                                      باور من است

من

     چرکین گناهی نیستم

                      هیچگاه نبوده ام

                                  در هر تکرار

                                           در هر باور

من همیشه

          سبزترین خیال

                         خویش را

                         به سفره عشق گستردم     

تا ساده ترین واژه ها را

                          خرمن کنم

هیچگاه مالکانه

                خزانه دار هیچ ثروتی نبوده ام

که عشق  همیشه زمان

                      ثروت نبوده است

هم تراز هیچ

               گوهری نیست

                        یا

                سزاوار هیچ سنجشی

عشق

       چشمه هستی است

                        که از چشم زندگی

                                    جاری می شود  

                                                  و

                                     جاری می شود  

تنها دیدن

         وحس کردن

                    غیر مالکانه

تا وزن بیابد

               یک

                    نگاه

                          یک آه

                                ای شهاب سنگ

خدایا

به هر که دوست میداری بیاموز که

عشق از زندگی کردن بهتر است

و به هر که دوست تر میداری بچشان که

دوست داشتن از عشق برتر..........    

                      ۲۹ خرداد در گذشت دکتر علی شریعتی تسلیت باد

                                                                    شهاب سنگ

حقیقت تلخ 

            حقیقت

                            تلخ

سالها با محبت خویش دیگران را آزرده بود. نمی دانست این حقیقت چگونه شکل می گرفت. اما می دید محبتش چون کوهی دیگران را خرد می کند . باید بدی را یاد می گرفت. اما هر چه کرد نتوانست راه آنرا بیابد . هزار معلم کوشا داشت اما درد جای دیگری بود عقل او به درک آن نمی رسید.

هر موجی که روی موج دیگر ی می غلطید مطمئن ترش می کرد پای در آب نهاد تا زیر چانه در آب فرو رفت بی هیچ تقلایی آب از سرش گذشت . 

اما حقیقت تلخ تری را دریافت .جسمش سبکتر از آب بود................

                   شهاب سنگ این حقیقت را دید

               و دریغ .........ای شهاب سنگ 

 نمی دانم

               فاصله بین دو نفس را

                                               با چه میتوان پر کرد

شاید با توهم یک عشق

              شاید با نگاه خسته ای

                             که پی آخرین پناهگاه می گردد 

و شاید با دروغی

                 که تو می گوئی

                            و من کودکانه باور می کنم             

آه با این شاید بایدها

                  چه سخت است زندگی

من در امتداد این کوره راه

                     هزار درد  نیاموخته را

                                    در انتهای راهی تاریک 

چگونه بگویم

                 تا  باور کنی

                                هر چرا

                                  که آرزوی نهائی من است

من با هر کور سوئی

                   امید را با خستگی فریاد

                                                زدم

و......ودریغ......ودریغ

                     که نیافتم

                              که نیافتم

                                         آنچه را که می خواستم.

      ای شهاب سنگ

                                                 برو................................

اشک  شهاب سنگ

اشک تنها روزنه امید من است و چشم به این امید دوخته ام.

سکوت شیشه ای بغض هایم را بشکن و مرا در هق هق گریه های خویش رها کن تا برایت بگویم که چقدر دل تنگ بی تو بودنم.

می نویسم وتشنه می شوم.می خوانم و تشنه تر و آن زمان از خویش  سیر و از تو سیراب  می شوم که مرا گوش می کنی .  چونان دریایی که گوس  ماهیان خفته را درتلاطم پیوسته خویش . به بی تابی فرا می خواند و به التهاب و اشتیاق می کشاند.

می خواهم آفتاب آسا سراپا سرشار از روشنایی پی در پی تو باشم که بی حضورت آفتابی ات . خاموشم و بی مهر  سایه گسترت آتشی بر آمده از عمق سینه خویشم.

   اسیر نا باوری و گرفتار شکم . مرا از تردید های پی در پی برهان و به خویش برسان.

اگر چه آینه ای زنگار گرفته ام اما هنوز هم احساس و آرزوی همدمی با تو در سینه ام  موج می زند که اشتیاق دیر آشنایی تو چون مهری است که بر تاروپود جان و دل تشنه است وگره خورده است.

 هزار جاده از مرحله ای که به تو ختم می شود دورم و هزار مرحله از بلندی آرزویت پرت . آرام آرام دستم   را بگیر.

که در حضور تو باید سخن از عشق گفت و رسیدن .سخن از نور گفت و شکفتن .سخن از اشک و گریستن.

با این همه بی چیزی . چشم خانه محقری دارم از جنس پنجره و باران.........

                         شهاب سنگ بگذر و اشک را فراموش نکن..........

سکوت لحظه  ها

کدامین قصه

             کدامین فریاد

                            من بودن را

                                           با تو تجربه کرده ام

اکنون که نیستی

                بودن حبابی است

                               بر روی آب

آه من بودن را

               با تو تجربه کرده ام

                                 چگونه توصیف کنم 

این آخرین قطره آب را

              که در کویر تفتیده زندگی

                             در حرم ناباوری خشک می شود      

بی تو 

                  زندگی تکراری است

                                 تکراری است

                                            تکراری یست

چکاوک ها دیگر نمی خوانند

                  اقاقیها ماتم گرفته اند

وگل سرخ

                در روزه سکوت

                            تنها به کوچه خلوت باور

                                                  چشم دوخته

بی تو حیات هست

                لذت هست

                           و شراب  هرزه گی

اما عشق نیست

              شکوه نیست 

                        همه تنها هیبت ظاهرند

نه عظمت باطن

             ساعت زندگی

                        در قلب لحظه

                                           دیگر نمی زند

شهاب سنگ می گذرد 

                      در سکوت لحظه ها...........            

با سلام خدمت تمام دوستان عزیز وگرامی خودم چون رشته تخصصی من هنر و  فیلم سازی می باشد سعی می کنم حداقل در طول ماه یک بارنقد کوتاهی از فیلم های مهم  ایران وجهان را در وبلاگم داشته باشم.

لطفا با نظر های  پر  مهرتان مرا در ادامه راه  یاری  نماید.

                                                                       با تشکر شهاب سنگ

تارکوفسکی (ایثار)

دیدن آثار تارکوفسکی این ویژگی  و لطف را دارد که ما می توانیم برای لحظاتی چشمهایمان را بربندیم و به رویاهای خویش بیاندیشیم. به رویای مشترک رویای سادگی ها رویای رهایی از این جهان مادی و رویای ایثار .

اندیشه ایثار  سالها قبل از ساختن آن تارکوفسکی را به خود مشغول  می کند تا جای که  به آرزویی شبیه می شود.

عشق ماریا می تواند جهان را از خطر نابودی برهاند. اما ماریا تنها بستر این توان است .

او کوچکترین ذره این درام – خدمتکارخانه- به  خودی خود هیچ توان  خارق العادهای ندارد . الکساندر نیز با تمام هوش و ادراکش تنها بازوی  حرکت این  جریان است . حتی به فعل خود نیز واقف نیست.

تارکوفسکی این عناصر را چون پیل و سیم کنار هم می گذارد و آنگاه با خلاقیت آنها را به هم پیوند می دهد و با جریان نیرو همه چیز دگرگون  می شود . جهان  به آرامش می رسد .الکساندر که دیده بر روی  خورشیدی بزرگ گشوده اکنون دیگر طاقت تحمل زوائد این  زندگی را ندارد  .خورشیدک ها چه کم  سوی اند آنگاه که حقیقت در نمادی جلوه کند.

 عرفان تصویری تارکوفسکی گرچه در سطحی کم عمق نسبت به عرفان شرق جریان می یابد اما همچون سیلابی از تصاویر ذهنی ما را به دنیای معنی می برد. و عشق را که  جوهره حیات  است بی پرده عریان  می سازد.اما در راه رسیدن به این مهم پیام تصویری تارکوفسکی در تکراری چون  آب دادن درختی خشک و باور  باوری غیر ممکن تجلی می یابد . و به گونه ای حدیث پیر و مریدش و عبور آنها از دریا را تصویر می کند.

پیر به مریدش گفت . چشم بربند و ردای من بگیر و محکم  قدم بر سطح آب  بنه از آن  خواهی گذشت . هر دو بر سطح آب راه طی می کردند . لحظه ای مرید چشم گشود و باور غیر ممکن نکرد آنگاه خود غرق شد.

این حکایت در ایثار تنها در مجموعه ذهنی کودکی بارور می شود که مصمم به این باور عمیق ایمان دارد و می  دانی که این درخت  سر سبزی خواهد داشت .بر رشد آن همت نهاده و آنگاه پس از دو ساعت سکوت معجزه  کدام آشکار می شود و  می گوید در آغاز کلمه بود . چرا پدر ؟

تارکوفسکی چشم امید به نسل آینده دارد در استاکر کودکی فلج به چیزی می رسد که حتی خود استاکر نیز نرسیده بود .

بیهوده نیست که تارکوفسکی فیلم ایثار را به پسرش هدیه کرده است .

به پسرم آندریوشا .با امید و اعتماد...........آندری تارکوفسکی.

ببخشید که مطالب کمی سنگین بود . امیدوارم استفاده لازمه را از سینمای تارکوفسکی برده باشید ..............      

نگاهی به عشق

      ... عشق را

                    منتظر واژه

                                  بودن

                                            نکنیم

           عشق را

                           دربدر کوچه فردا

                                                نکنیم

           عشق را

                    حرمت خاصی است

                                   اگر چشم بدان

                                                    باز کنیم

           عشق را

                   قصه پر راز و  نیازی است

                                        ا گر خوب به آن گوش

                                                             کنیم !

نگاهی به عشق کن

                            شهاب سنگ

                                                   که در گذر است ...!

فاصله ها و زیبایی راه

من این چشم ها را برای دیدن تو می خواهم. اسیر دست وپا بسته را جز لبخند آشنای تو کدام داروی مسحور کننده تسکین می بخشد.

 دو دست دارم و تنها دو دست

من این دست ها را برای رسیدن به دست های  تومی خواهم.دست هایم را بگیر.

از هر چه خط فاصله است گریزانم رسیدنمان را به تاخیر می اندازند.

قدم هایم را می لرزانند من این قدم ها را برای دویدن از  پی تومی خواهم. فاصله ام  با تو طولانی است.

نگاهم فراتر از مرز جاده هاو بیابان نمی رود .اما می دانم که نهایت همه  حسرت هایم به لذت دیدن تو ختم می شود .

عشق ریسمانی است تا گره خوردن به حلقه اتصال با تو .

و زندگی  نردبانی بیش نیست...............................

و شهاب سنگ همچنان راه خود را ادامه میدهد

           جز این راهی نیست..........